W pracy z dziećmi trudności powiązane z odbieraniem i porządkowaniem bodźców mogą posiadać bardzo różny przebieg. Jedno dziecko może źle znosić głośne dźwięki, inne reagować niepokojem na dotyk określonych materiałów, a jeszcze inne mieć problem z utrzymaniem sugestie w trakcie czynności wymagających ruchu i jednoczesnego wykonywania poleceń. W takich sytuacjach konstatuje się nie tylko samą reakcję, ale również jej częstotliwość, okoliczności oraz wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się do sposobu, w jaki układ nerwowy odbiera, rozpoznaje i organizuje informacje płynące z ciała a także otoczenia. W praktyce istotne jest obserwowanie dziecka w trakcie różnorakich aktywności, ponieważ zachowanie w gabinecie może wyglądać całkiem inaczej niż w domu, przedszkolu czy szkole.
Podczas zajęć wykorzystywane są w głównej mierze ruch, zmiana pozycji ciała, ćwiczenia równoważne oraz zadania angażujące dotyk i czucie głębokie. Dobór aktywności nie powinien być przypadkowy. Znaczenie ma między innymi wiek dziecka, jego możliwości ruchowe, sposób reagowania na bodźce a także trudności zauważane w codziennych sytuacjach. W praktyce na prawdę często potrzebne są modyfikacje przedtem przyjętych zaleceń, ponieważ reakcja na określone ćwiczenie może być inna, niż wynikałoby to z początkowej obserwacji. Zbyt duża liczba bodźców może utrudniać wykonanie zadania, podczas gdy zbyt łatwy układ ćwiczeń nie daje możliwość właściwie ocenić określonej kwalifikacji. Dlatego przebieg pracy może zmieniać się wraz z obserwowanymi reakcjami.
Istotnym elementem jest też rozróżnienie problemów z przetwarzaniem bodźców od trudności wynikających z innych przyczyn. Nie każda niechęć do hałasu, kłopoty z koncentracją czy niezgrabność ruchowa oznaczają zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne zachowania mogą pojawiać się w głównej mierze przy zmęczeniu, trudnościach emocjonalnych, problemach ze wzrokiem lub słuchem, ograniczeniach ruchowych czy innych trudnościach rozwojowych. Z tego powodu sama obserwacja pojedynczego zachowania nie powinna stanowić podstawy do wyciągania daleko idących wniosków. W współzależności od sytuacji bierze się pod uwagę informacje od rodziców i nauczycieli, obserwację dziecka oraz wyniki stosownie dobranych prób i badań. Takie podejście pozwala nie gorzej określić, czego de fakto dotyczy zauważana trudność.
Warto też zwrócić uwagę na to, że sposób funkcjonowania dziecka może przemieniać się zależnie od miejsca i sytuacji. Dziecko, które świetnie projektuje określone zadanie w trakcie spokojnych zajęć, może mieć z nim większy problem w grupie, przy hałasie lub w trakcie jednoczesnego wykonywania kilku czynności. Z kolei zachowanie obserwowane w domu nie za każdym razem powtarza się w innych warunkach. W ocenie znaczenie mają więc konkretne sytuacje, w których pojawia się trudność, a także to, jakie oczekiwania stawia wówczas otoczenie. Terapia integracji sensorycznej jest jednym z podejść wykorzystywanych przy określonych trudnościach w przetwarzaniu bodźców, natomiast jej zakres i sposób prowadzenia zależą od indywidualnej sytuacji dziecka. Zmianie mogą podlegać zarówno rodzaj ćwiczeń, jak i ich intensywność czy sposób organizacji zajęć, jeśli obserwowane reakcje wskazują na taką potrzebę.
Inne informacje w tym temacie: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]
